
Namaszczenie chorych
Sakrament człowieka chorego
Namaszczenie chorych to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością. Dla osób cierpiących bardzo ważne jest doświadczenie spotkania z Chrystusem, który jest lekarzem dusz i ciał.
Odwiedziny chorych
W każdy pierwszy piątek miesiąca odwiedzamy chorych (zgłoszonych wcześniej) z posługą sakramentalną, w godzinach ustalonych z kapłanem.
Chorych prosimy zgłaszać do księży.
Nie czekajmy do ostatniej chwili
Sakrament namaszczenia chorych rodzi u niektórych katolików wiele lęków i obaw. Dość często wzywają kapłana dopiero wtedy, gdy chory jest umierający lub gdy już umarł, ponieważ obawiają się, by nie przerazić zbytnio konającego propozycją przyjęcia tego sakramentu.
Namaszczenie chorych jest sakramentem człowieka chorego, a nie zmarłego. Starajmy się zadbać o to, by nasi chorzy, którzy przebywają z nami w domu lub w sąsiedztwie, w odpowiednim czasie świadomie przyjęli łaskę tego sakramentu.
Kto i kiedy może przyjąć ten sakrament
Sakramentu tego nie udziela się wyłącznie konającym. Zmieniono nawet jego nazwę z „ostatniego namaszczenia” na „sakrament namaszczenia chorych”. Może go przyjąć osoba poważnie chora lub osłabiona przez wiek. Nie udziela się go natomiast człowiekowi, który z pewnością już umarł:
„Kapłan wezwany do chorego, który już umarł, niech błaga Boga, aby go uwolnił od grzechów i przyjął litościwie do swego Królestwa; namaszczenia natomiast niech nie udziela. Jeśli istnieje wątpliwość, czy chory zmarł naprawdę, może mu udzielić tego sakramentu warunkowo”.
Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości. Sakrament ten można przyjmować wielokrotnie: za każdym razem, gdy ktoś zostaje dotknięty ciężką chorobą, a także wtedy, gdy nastąpiło nasilenie choroby.
Namaszczenia chorych udzielają kapłani, używając oleju poświęconego przez biskupa, a w razie potrzeby przez kapłana, który namaszcza chorego. Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z towarzyszącą modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu.
Skutki namaszczenia chorych
- zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła,
- umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień związanych z chorobą lub starością,
- przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty,
- umocnienie ufności w Bogu, siła przeciw pokusom szatana i trwodze śmierci,
- powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu chorego,
- przygotowanie na przejście do życia wiecznego.
Wielu teologów twierdzi, że przez sakrament namaszczenia chorych Chrystus gładzi człowiekowi, przyjmującemu go w dobrej dyspozycji, nie tylko grzechy, ale również wszystkie należne za nie kary, dzięki czemu zaraz po śmierci przechodzi on do chwały nieba.
Co przygotować, gdy wzywamy kapłana do chorego?

Przed przyjściem kapłana należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, a na nim:
- 1. zapalone świece
- 2. krzyż
- 3. wodę święconą
- 4. trochę waty
Na tak przygotowanym stoliku kapłan kładzie Najświętszy Sakrament oraz oleje. Bądźmy wspólnie z naszymi chorymi podczas przyjmowania przez nich tego sakramentu.